https://www.pexels.com/search/couple/
Δεν χρειάστηκα φωτογραφία σου εκείνο το βράδυ, γιατί σε είχα ξανά μέσα στη καρδιά μου. Σαν να μην έφυγες ποτέ, και ας πάλεψα σκληρά για αυτό. 
Άνοιξες τη πόρτα της καρδιάς μου σαν να είχες το κλειδί, αυτό το κλειδί που άλλαξα αμέσως όταν σε έχασα και έβγαλα το πιο ασφαλές για να μην μπει κανείς. 

Σε ερωτεύτηκα τόσο πολύ που μέχρι τώρα όλοι έμοιαζαν περαστικοί μπροστά σου. Νόμιζα πως σε είχα αφήσει πίσω μου, αλλά ήσουν πάντα μέσα μου. Κρυφά και φανερά. Μα αυτή τη φορά αποφάσισες να είσαι φανερά. 
Στεκόσουν μπροστά μου και με κοιτούσες με αυτά τα μάτια, με αυτό το γνώριμο βλέμμα. Αυτά τα μελαγχολικά εκφραστικά σου μάτια, που πάντα με ταξίδευαν, και τρομάζω που το λέω, αλλά ακόμα με ταξιδεύουν. Αυτή η τόσο σφιχτή αγκαλιά σου που πάντα με έκανε να νιώθω καλύτερα. 

Πες μου, πως το έχεις κάνει αυτό, να εμφανίζεσαι μετά από χρόνια και να είναι όλα όπως τα άφησες; Όταν με μανία προσπάθησα να σε βγάλω από μέσα μου. Όταν προσπάθησα να πείσω τον εαυτό μου ότι προχώρησα και ότι είμαι ευτυχισμένη. Όταν απομυθοποίησα ότι είχε σχέση με εσένα, για να πείσω τον εαυτό μου πως ήσουν άλλος ένας..

Μα δεν ήσουν άλλος ένας, ήσουν ο ένας. 

Αυτός που στεκόταν εκείνο το βράδυ μπροστά μου επιβλητικά, που με άγγιζε το πρόσωπο και εγώ στεκόμουν ακίνητη, να τρέμω ολόκληρη, ανήμπορη να αντιδράσω. Μου χαμογέλασες, γιατί έβλεπες τι θα συμβεί μετά, ναι αυτό το φιλί, που με τόση μανία λαχταρούσαμε τόσα χρόνια. Ήρθε και ήταν ότι πιο μαγικό υπήρχε. Τόσο αβίαστο και φυσικό. Γνώριμο όπως τότε.

Σήμερα όμως είναι μια νύχτα δύσκολη, μια νύχτα που δεν σε έχω μπροστά μου, ούτε τώρα αλλά ούτε και τις επόμενες και φοβάμαι... Φοβάμαι πολύ..
Balance Living Conference

Σε περίμενα υπομονετικά να έρθεις προς τα εμένα.
Ήξερα πως θα καταφέρω να σε κερδίσω.. Αργά ή γρήγορα..
Μα ο σκοπός δεν ήταν να σε κερδίσω εγώ, αλλά να έρθεις με τη θέλησή σου.

Πέρασαν ώρες, μέρες, μήνες.. και εγώ σε περίμενα.
Έκανα τα πάντα για να σε φέρω κοντά μου. Να σε κάνω να νιώσεις αυτά που ένιωθα.
Φοβόσουν μην νιώσω παραπάνω και με πληγώσεις. Σε είπα μην ανησυχείς.

Που να ήξερα θεέ μου ότι θα ένιωθα τόσα και θα πληγωνόμουν κάθε μέρα από λίγο;
Που να ήξερα τι δύναμη είχες να με πληγώσεις χωρίς να είμαστε μαζί;

Σε ερωτεύτηκα. Πολύ. Χωρίς κάποιο λόγο και αιτία.
Σαν να ήταν όλα μια φυσιολογική εξέλιξη της ζωής.
Σαν να γεννήθηκα για να σε ερωτευτώ.

Μα είναι και αυτό το τρομακτικό το δέσιμο που έχουμε.
Ξέρω πότε δεν είσαι καλά. Ξέρεις πότε δεν νιώθω καλά.
Τόσο δεμένοι και τόσο μακριά.

Μα γιατί καρδιά μου; Τι σε φοβίζει..
Πες μου τι είναι αυτό που σε κάνει να φεύγεις μακριά μου κάθε φορά που βρισκόμαστε σε απόσταση αναπνοής.
Πες μου.. και εγώ θα το πολεμήσω.
Θα παλέψω και για τους δυο μας.

Θα παλέψω για το εμείς.
Αυτό το εμείς που αξίζει να ζήσουμε.

Σε περίμενα, και ακόμα σε περιμένω..
Μην αργείς.
 
Pinterest

Είχα καιρό να γράψω, όμως η έμπνευσή μου έχει φύγει εδώ και καιρό. Μαζί με πολλά πράγματα από τη ζωή μου.

Οι αλλαγές είναι τόσο δύσκολες που ή τις ξεπερνάς ή σε τρώνε. 

 Ακόμα δεν ξέρω τι ισχύει. Ένα πράγμα ξέρω. Πως όταν είσαι μακριά από όλους υπάρχουν στιγμές που δεν θα ήθελες να τις χάσεις με τίποτα. Θα είναι η ορκωμοσία του φίλου σου που θα ήθελες να είσαι εκεί και δεν μπορούσες; Θα είναι η βάφτιση της κόρης της καλύτερής σου φίλης που δεν μπορείς να πας; Θα είναι μια αγκαλιά από τους δικούς σου που δεν είναι δίπλα σου; 

Η ξενιτιά σου παίρνει όλα αυτά τα πράγματα. Τόσο βίαια και απάνθρωπα που καμιά φορά απορείς μήπως έχεις γινει και εσύ σαν και αυτήν. 
Μήπως έχεις γίνει ένα πρόσωπο που απλά ξέρει να προκαλεί πόνο χωρίς προσωπικότητα, παρά μόνο συναίσθημα. Με το συναίσθημα της απώλειας. 

Είναι δύσκολη η ξενιτιά φίλε μου. Είναι δύσκολα να ξέρω πως δεν μπορώ να είμαι δίπλα σου να μοιραστώ τα πάντα. Από το πιο απλό γέλιο έως το πιο επίπονο κλάμα.
Να πάμε μια απλή βόλτα. Να μην κάνουμε τίποτα και πολλά μαζί. 

Προσπαθείς να συνηθίσεις αλλά δεν γίνεται ποτέ. Απλά η ρουτίνα σε κάνει να ξεχνιέσαι και να μπαίνεις σε ρυθμούς ζωής που πρέπεις να έχεις. Τους θέλεις όμως;
Favim.com

Θυμάμαι που καθόσουν σκεπτικός στα κάγκελα και ερχόμουν και σε αγκάλιαζα και σε ρωτούσα τι σκέφτεσαι. Πάντα έλεγες τίποτα.

Όμως κάτι ήταν, και το ένιωθα.

Ήμουν ερωτευμένη με το μυστήριο χαρακτήρα σου. Αυτόν που έκρυβε μέσα μια μελαγχολία, μια μυστικότητα.

Όσο τρύπωνα μέσα σου άλλο τόσο καινούργιο μυστήριο εμφανιζόταν. Πίστευα πως δεν με άφηνες να λύσω το μυστήριό σου, γιατί φοβόσουν. Φοβόσουν πως άμα αφεθείς τόσο και δοθείς θα καταστραφείς. Όμως είχαμε καταστραφεί ήδη. Από την πρώτη κιόλας στιγμή. Όχι τη στιγμή που μπλέξαμε. 

Μα τη στιγμή που κοιταχτήκαμε.

Ο κόσμος μου ενώθηκε με τον δικό σου. Και από τότε τίποτα δεν ήταν το ίδιο. Από τότε ξεκίνησε το μυστήριο ταξίδι μου.

Έτσι τώρα σε κοιτώ και βλέπω πάλι που χαζεύεις τα αστέρια. Αυτή τη φορά δεν σε ρωτάω τι σκέφτεσαι μελαγχολικά. Ξέρω. Σε ακουμπάω και νιώθω και εγώ, αυτό που ψάχνεις εκεί. Αυτό που σε βασανίζει. Με βασανίζει και εμένα αγάπη μου.