Balance Living Conference

Σε περίμενα υπομονετικά να έρθεις προς τα εμένα.
Ήξερα πως θα καταφέρω να σε κερδίσω.. Αργά ή γρήγορα..
Μα ο σκοπός δεν ήταν να σε κερδίσω εγώ, αλλά να έρθεις με τη θέλησή σου.

Πέρασαν ώρες, μέρες, μήνες.. και εγώ σε περίμενα.
Έκανα τα πάντα για να σε φέρω κοντά μου. Να σε κάνω να νιώσεις αυτά που ένιωθα.
Φοβόσουν μην νιώσω παραπάνω και με πληγώσεις. Σε είπα μην ανησυχείς.

Που να ήξερα θεέ μου ότι θα ένιωθα τόσα και θα πληγωνόμουν κάθε μέρα από λίγο;
Που να ήξερα τι δύναμη είχες να με πληγώσεις χωρίς να είμαστε μαζί;

Σε ερωτεύτηκα. Πολύ. Χωρίς κάποιο λόγο και αιτία.
Σαν να ήταν όλα μια φυσιολογική εξέλιξη της ζωής.
Σαν να γεννήθηκα για να σε ερωτευτώ.

Μα είναι και αυτό το τρομακτικό το δέσιμο που έχουμε.
Ξέρω πότε δεν είσαι καλά. Ξέρεις πότε δεν νιώθω καλά.
Τόσο δεμένοι και τόσο μακριά.

Μα γιατί καρδιά μου; Τι σε φοβίζει..
Πες μου τι είναι αυτό που σε κάνει να φεύγεις μακριά μου κάθε φορά που βρισκόμαστε σε απόσταση αναπνοής.
Πες μου.. και εγώ θα το πολεμήσω.
Θα παλέψω και για τους δυο μας.

Θα παλέψω για το εμείς.
Αυτό το εμείς που αξίζει να ζήσουμε.

Σε περίμενα, και ακόμα σε περιμένω..
Μην αργείς.
 
Pinterest

Είχα καιρό να γράψω, όμως η έμπνευσή μου έχει φύγει εδώ και καιρό. Μαζί με πολλά πράγματα από τη ζωή μου.

Οι αλλαγές είναι τόσο δύσκολες που ή τις ξεπερνάς ή σε τρώνε. 

 Ακόμα δεν ξέρω τι ισχύει. Ένα πράγμα ξέρω. Πως όταν είσαι μακριά από όλους υπάρχουν στιγμές που δεν θα ήθελες να τις χάσεις με τίποτα. Θα είναι η ορκωμοσία του φίλου σου που θα ήθελες να είσαι εκεί και δεν μπορούσες; Θα είναι η βάφτιση της κόρης της καλύτερής σου φίλης που δεν μπορείς να πας; Θα είναι μια αγκαλιά από τους δικούς σου που δεν είναι δίπλα σου; 

Η ξενιτιά σου παίρνει όλα αυτά τα πράγματα. Τόσο βίαια και απάνθρωπα που καμιά φορά απορείς μήπως έχεις γινει και εσύ σαν και αυτήν. 
Μήπως έχεις γίνει ένα πρόσωπο που απλά ξέρει να προκαλεί πόνο χωρίς προσωπικότητα, παρά μόνο συναίσθημα. Με το συναίσθημα της απώλειας. 

Είναι δύσκολη η ξενιτιά φίλε μου. Είναι δύσκολα να ξέρω πως δεν μπορώ να είμαι δίπλα σου να μοιραστώ τα πάντα. Από το πιο απλό γέλιο έως το πιο επίπονο κλάμα.
Να πάμε μια απλή βόλτα. Να μην κάνουμε τίποτα και πολλά μαζί. 

Προσπαθείς να συνηθίσεις αλλά δεν γίνεται ποτέ. Απλά η ρουτίνα σε κάνει να ξεχνιέσαι και να μπαίνεις σε ρυθμούς ζωής που πρέπεις να έχεις. Τους θέλεις όμως;
Favim.com

Θυμάμαι που καθόσουν σκεπτικός στα κάγκελα και ερχόμουν και σε αγκάλιαζα και σε ρωτούσα τι σκέφτεσαι. Πάντα έλεγες τίποτα.

Όμως κάτι ήταν, και το ένιωθα.

Ήμουν ερωτευμένη με το μυστήριο χαρακτήρα σου. Αυτόν που έκρυβε μέσα μια μελαγχολία, μια μυστικότητα.

Όσο τρύπωνα μέσα σου άλλο τόσο καινούργιο μυστήριο εμφανιζόταν. Πίστευα πως δεν με άφηνες να λύσω το μυστήριό σου, γιατί φοβόσουν. Φοβόσουν πως άμα αφεθείς τόσο και δοθείς θα καταστραφείς. Όμως είχαμε καταστραφεί ήδη. Από την πρώτη κιόλας στιγμή. Όχι τη στιγμή που μπλέξαμε. 

Μα τη στιγμή που κοιταχτήκαμε.

Ο κόσμος μου ενώθηκε με τον δικό σου. Και από τότε τίποτα δεν ήταν το ίδιο. Από τότε ξεκίνησε το μυστήριο ταξίδι μου.

Έτσι τώρα σε κοιτώ και βλέπω πάλι που χαζεύεις τα αστέρια. Αυτή τη φορά δεν σε ρωτάω τι σκέφτεσαι μελαγχολικά. Ξέρω. Σε ακουμπάω και νιώθω και εγώ, αυτό που ψάχνεις εκεί. Αυτό που σε βασανίζει. Με βασανίζει και εμένα αγάπη μου.
Trinity College, Bristol

Η πρώτη αγάπη είναι μοναδική;

Πολλά άρθρα, πολλές αναφορές, πολλοί στίχοι έχουν γραφτεί για την πρώτη αγάπη. 
Μα καθένας την νιώθει διαφορετικά.
Δεν είναι πάντα το πρώτο φιλί, δεν είναι πάντα ο πρώτος έρωτας, δεν είναι πάντα η πρώτη σχέση. Ούτε είναι πάντα και παντοτινή.

Σίγουρα είναι αυτή η αγάπη που δίνεις όλο σου το είναι, πιστεύεις στην αιωνιότητα της και δεν κρατάς καμία πισινή. Γιατί δεν έχεις ξανά πληγωθεί ποτέ. Και ούτε σκέφτεσαι ότι θα πληγωθείς γιατί αγαπάς. 
Αγαπάς με όλο σου το είναι. Και ζεις στο δικό σου συννεφάκι. Που ακόμα και αν σκάσει και φας τα μούτρα σου δεν θα αλλάξει κάτι. 

Γιατί ήταν είναι και θα είναι η πρώτη σου αγάπη.

Δεν θα ξεχάσεις το πρώτο χτυποκάρδι που ένιωσες μαζί του/της. Δεν θα ξεχάσεις το πρώτο φιλί που λαχταρούσες να δώσεις με τόση ανυπομονησία. Δεν θα ξεχάσεις τη πρώτη αγκαλιά που ένιωσες ότι είσαι ασφαλής από αγάπη. Δεν θα ξεχάσεις τη πρώτη επιθυμία να εξερευνήσεις το σώμα του άλλου γραμμή προς γραμμή. Δεν θα ξεχάσεις το πρώτο πάθος μαζί του/ της. 
Μα δεν θα ξεχάσεις ούτε τον πρώτο τσακωμό. Ναι αυτόν που πίστευες ότι δεν θα συμβεί ποτέ. Ούτε το πρώτο κλάμα που έριξες για αυτήν την αγάπη. 

Αυτή η αγάπη ήταν αγνή.
Αν παρέμεινε στη ζωή σου άνθισε την όσο μπορείς. Αν έφυγε, μην την αμαυρώσεις. Ούτε όμως να την θεοποιήσεις. 
Θυμήσου πως κάποτε κάποιος ήταν για σένα η πρώτη σου αγάπη και αυτός/η αντίστοιχα. Σου έδωσε όλα τα εφόδια για να πράξεις σωστά στη ζωή σου. Να αγαπήσεις έτσι όπως έμαθες. 

Εγωιστικό αυτό ε; Και όμως η αγάπη πρέπει να νικά τον εγωισμό. 

Η πρώτη μου αγάπη με γέμισε πληγές, πληγές που έκλεισα με τη δικιά μου δύναμη. Και έτσι τώρα αγάπησα αυτή την αγάπη και ας μην ήταν τόσο αγνή όσο νόμιζα. 

Ήταν η πρώτη και αυτό μου αρκεί.